ذهن او پر ز خاطره هاست

ذهن او پر ز خاطره هاست
او همان یادگار کرب و بلاست

همچو پیچک به دور خود پیچد
اشک نم نم ز چشم خود ریزد

گوید او چون به ناله ای جانسوز
این جگر شد ز سوز سَم پر سوز

بر تنم این شرر شده کاری
کار من گشته ناله و زاری

شده ام من شبیه مادر خویش
گشته جسمم شبیه او کم و بیش

مادرم در مدینه لاغر گشت
جسم من هم شبیه مادر گشت

مادرم سینه اش کبود از میخ
انتظاری جز این نبود از میخ

مادرم بین کوچه ای افتاد
دشمن از گریه های او شد شاد

حال من هم به حجره افتادم
زهر کینه بداده بر بادم