بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
قسمت سوم :
دعا برای پیروزی : مؤمن، در عین بسیج توانایی‌ها، هرگز دلش را به چند لشکر آماده برای جنگ و مقداری تسلیحات نمی‌نماید، چنان که میداند گاه دشمنان، از تسلیحات و امکانات بیشتری برخوردار می‌باشند؛ بلکه با ایمان قوی و توکل به او پیش می‌رود و از سلاح دعا که سلاح مؤمن است ودشمنان از آن محرومند، نهایت بهره را می‌برد و البته نتیجه هم می‌گیرد؛ مانند دفاع مقدس و جنگ هشت ساله، که شصت کشور به صدام کمک کردند و او را با آخرین سلاح‌ها تجهیز کردند، اما مؤمنان و مجاهدان راه خدا به پیروزی کامل دست یافتند.
امام خمینی رحمة الله علیه: کشتی‌هایتان را بیاورید اینجا، همه طیاره‌هایتان را بفرستید اینجا؛ ما اتکال به خدا داریم. آنهایی که تا کنون توجه نداشتند، خب توجه پیدا بکنند که یک ملّتی که هیچ نداشت جز الله اکبر، و او همه چیز است، چطور همۀ قوا را کنار زد، و این قوای شیطانی که همه پشتیبانش بودند، نه فقط ابر قدرتها، قدرت‌های پایین دست هم دنبال او بودند و ما را نمی‌ گذاشتند در یک مملکتی زندگی کنیم.
این چی بود که یک ملّت ضعیفِ بدون تجهیزِ بدون تدریب نظامی را بر این همه قدرتها غلبه داد؟! این جز این بود که یک دست غیبی در کار است.
اما دعا، باید متناسب با نیاز و درخواست باشد؛ اگر مردمی باران بخواهند، می‌گویند: خداوندا! بادها و ابرهای متراکم و باران‌زای خودت را بفرست. - به کسی که طالب است، فرمود: وَقُلْ رَبِّ زِدْنِي عِلْمًا - و بگو: پروردگارا! بر دانش من بیفزای.(سوره طه بخشی از آیه 114)
در دعا برای پیروزی مسلمانان در جنگ با کفار، مستکبران، ظالمان و جانیان در نظامات سلطه نیز باید علل و عوامل پیروزی برای این جبهه و شکست برای آنان درخواست شود. دعا برای جنگ نیز باید جنگی باشد. کسی که می‌داند چه می‌خواهد، در راستای رسیدن به آن حرکت می‌ نماید.
اوست که می‌تواند دستان قدرت دشمنان را قطع کند - بین دشمن و جنگ‌ افزارش جدایی اندازد و دلهایشان از وحشت، از جابکند و این اراده را در اجابت دعاها و استقامت بندگان مؤمنش و به دست بندگان مجاهد و رزمنده‌اش، محقق می‌ گرداند : قَاتِلُوهُمْ يُعَذِّبْهُمُ اللَّهُ بِأَيْدِيكُمْ وَيُخْزِهِمْ وَيَنْصُرْكُمْ عَلَيْهِمْ وَيَشْفِ صُدُورَ قَوْمٍ مُؤْمِنِينَ - با آنها بجنگید كه خداوند آنان را به دست شما مجازات می‏‌كند و آنها را رسوا می‌‏سازد و سينه گروهی از مؤ‌منان را شفا می‏‌بخشد.(سوره توبه آیه 14)(پایان)