قصه ي منو غم تو قصه ي گل و تگرگه ترس بي تو زنه موندن ترس

قصه ي منو غم تو قصه ي گل و تگرگه ترس بي تو زنه موندن ترس لحظه هاي مرگه
اي براي با تو بودن بايد از بودن گذشتن سر به بيداري گرفته ذهن خواب آلوده ي من
هميشه ميون قاب خالي درهاي بسته طرح اندام قشنگت پاك و رويايي نشسته
كاش ميشد چشام ببينه طرح اندام تو داره زنده ميشه جون ميگيره پا توي اتاق ميذاره
كاش ميشد صداي پاهات بپيچه تو گوش دالون طرف دالون بگرده سر آفتاب گردونامون
كاش ميشد دوباره باغچه پر گلهاي تو باشه غنچه ي سفيد مريم با نوازش تو واشه
كاش ميشد اما نميشه نميشه بياي دوباره نميشه دستات تو گلدون گلاي مريم بذاره
كاش ميشد اما نميشه اين مرام روزگاره
رفتنت هميشگي بود ديگه برگشتن نداره