ﮔﺮﮒ ﻫﺮ ﺷﺐ ﺑﻪ ﺷﮑﺎﺭ ﻣﯿﺮﻓﺖ ﻭ ﺑﯽ ﺁﻧﮑﻪ ﭼﯿﺰﯼ ﺷﮑﺎﺭ

ﮔﺮﮒ ﻫﺮ ﺷﺐ ﺑﻪ ﺷﮑﺎﺭ ﻣﯿﺮﻓﺖ ﻭ ﺑﯽ ﺁﻧﮑﻪ ﭼﯿﺰﯼ ﺷﮑﺎﺭ
ﮐﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﻣﯿﮕﺸﺖ ...
ﺷﺒﯽ ﮔــــﺮﮒ ﺭﺍ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﺩﯾﺪﻡ ...
ﺑﺎ ﻻﺷﻪ ﯾﮏ ﺁﻫﻮ ﺩﺭ ﺩﻫﺎﻥ ﺑﻪ ﮔﻠﻪ ﺁﻣﺪ !
ﮔﺮﮒﻫﺎﯼ ﮔﻠﻪ ﺷﺎﺩ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺷﮑﺎﺭ ﺍﻭ .
ﭘﺮﺳﯿﺪﻧﺪ ﭼﺮﺍ ﻧﺎﺭﺍﺣﺘﯽ ﮔــــــــﺮﮒ؟ !!
ﮔﻔﺖ : ﺷﺒﯽ ﺩﺭ ﺳﯿﺎﻫﯽ ﺑﯿﺎﺑﺎﻥ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺭﺍ ﺩﯾﺪﻡ؛ ﺩﻟﻢ ﺭﺍ
ﺭﺑﻮﺩ !
ﻫﺮ ﺷﺐ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﭘﺎﯾﻢ ﮐﻪ ﻧﻪ، ﺑﻪ ﺗﻤﻨﺎﯼ ﺩﻟﻢ ﻣﯿﺮﻓﺘﻢ ﺗﺎ
ﺗﻤﺎﺷﺎﯾﺶ ﮐﻨﻢ ...
ﺍﻣﺸﺐ ﻣﺤﻮ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ ﺷﻨﯿﺪﻡ ﺻﺪﺍﯼ ﺳﮕﺎﻥ ﻭﻟﮕﺮﺩ ﺭﺍ؛
ﺩﻭﯾﺪﻡ…
ﭘﺮﯾﺪﻡ…
ﺯﯾﺮ ﮔﻠﻮﯾﺶ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﻭ ﺩﺭﯾﺪﻣﺶ !!
ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ
ﺩﻭﺳﺘﺶ ﺩﺍﺷﺘﻢ
ﮐﻪ ﻧﻤﯿﺨﻮﺍﺳﺘﻢ
" ﺳﻬﻢ ﺩﻟﻢ "
ﻧﺼﯿﺐ " ﺳﮕﺎﻥ ﻭﻟﮕﺮﺩ " ﺷﻮﺩ ...