بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت اول :
برخی از اساتید،وقتی سلطه خود را در کلاس،بر ذهن و فکر دانشجویی که مرعوب شده است می‌بینند، به هوس می‌افتند در اصول و فروع دین اسلام نیزوارد شده و به غیراز نظریه به نظر من ...؛فتوا نیز بدهند! و غالباً کارشان حلال کردن حرام و حرام کردن حلال خداست.
به ایشان بفرمایید که اگر مجتهد هستی، یعنی دروس فقه و اصول را به پایان رسانده و می‌توانی خودت ازمنابع مربوطه استنباط و استخراج احکام نمایی، اعلام نما و اگر مقلد هستی، یا فتوا صادر ننما و یا بیان نما که آن چه را که حلال و حرام بیان نمودی، طبق فتوای کدام یک از مراجع است؟ البته گاه نیز حق و باطلی را مخلوط می‌کنند، و کلمة الحق را برای یراد به الباطل به کار میبرند و از آیات، احادیث و احکام تفسیر به رأی می‌نمایند!
نذر، از احکام عبادات است و البته که عبادت و بندگی به غیر از خداوند منّان، کفر و شرک است. اما معنایش این نیست که مثلاً نذر سفره‌ امام حسین علیه‌السلام یا حضرت ابوالفضل علیه‌السلام شرک است. بلکه یعنی اگر نیّت از این خیر به غیر از خدا باشد شرک می‌شود.
نماز عبادت است، صدقه، انفاق، خیرات، قرض الحسنه، قربانی و ... نیز عبادت است و البته که هر کدام برای غیرخدا انجام گیرد، از مصادیق شرک می‌شود؛ اما مگر کسی که نیّت‌ اش خداست، صدقه یا انفاق خود را می‌برد مستقیم به خدا می‌ دهد؟! خیر. بلکه به بندگان خدا می‌ دهد، اما در راه خدا. یعنی نیّت‌اش از این کار خیر، جلب رضایت معبود و تقرب الهی است و نه جلب رضایت طرف مقابل، جلب رضایت مردم و یا ریا.
برگزاری مجالس عزاداری یا مولودی اهل عصمت علیهم‌السلام نیز چون بر پا داشتن شعائر الهی است و سبب معرفی، پویایی و تبلیغ راه آنان می‌ گردد نیز از مصادیق عبادت است. پس اگر کسی با نیت قربة الی الله، اقدام به این امور نماید، عبادت است و اگر کسی به نیّت غیر خدا اقدام نماید، شرک و معصیت است.
الف) - نذر در لغت به معنای ملزم ساختن خود بر امری است كه از قبل الزامی بر انجام آن نداشته است. در واقع عبارت است از عمل نیکو، صواب و ثوابی که شخص مکلف، بر عهده‌ خود واجب می‌ سازد تا آن را برای رضایت خدا انجام دهد. حال چه نذر کند دو رکعت نماز مستحب بخواند، یا صلواتی بفرستد و چه نذر کند طعامی به مسکین دهد یا به سفره‌ حضرت عباس علیه‌السلام چیزی دهد و یا حتی به سفره‌ همسایه یا والدینش چیزی بفرستد.(ادامه دارد...)