با حس اینکه یکی داره صدام میزنه بیدار شدم

𝐃𝐀𝐑𝐊 𝐋𝐢𝐅𝐄 "𝟐"
𝐏𝐀𝐑𝐓_𝟒


با حس اینکه یکی داره صدام میزنه بیدار شدم...
چشمام رو اروم باز کردم..
مهماندار بود...

مهماندار: بابت اینکه بیدارتون کردم عذر میخوام اما هواپیما نیم ساعت دبگه فرود میاد...

ا/ت: ممنونم.

نگاهی به اطراف انداختم..
همچی اروم بود..
خوشبختانه چون قسمت فرست کلس بود تقریبا فقط 𝟒.𝟓 نفر اینجا بود..

صدایی توی هواپیما پیچید که خبر فرود رو دادن...



در اسانسور باز شد وارد پارکینگ شدم...
سمت ماشین رفتم.
در ماشین رو باز کردم پشت فرمون نشستم...

نگاهم خورد به صندلی شاگرد که یه کاغذ روش بود...

برش داشتم... یه نامه بود.
«از طرف لئو»


"سلام ا/ت امیدوارم حالت بهتر شده باشه...
مطمئم.. مطمئنم بعد از چیزی که بهت میگم ازم ناامید میشی...
اما من واقعا متاسفم، من مجبور بودم.
موقعی که متوجه شدن تو اومدی پیش من.. اومدن سراغم مجبور شدم هویت فعلیت رو لو بدم چون گفتن که اگه نگم بالای بدتری سرت میارن..
اره نگفتم بهت اما اون باندی که قبلا باهاش کار میکردم باند الفا بود.. فراری دادن یک آلفا مخصوصا کسی مثل تو، شوخی‌بردار نیست. من نتونستم ریسک کنم. نتونستم بذارم آسیبی بهت برسه، حتی اگه به قیمت از دست دادن اعتماد تو باشه. ا/ت، من واقعا متاسفم. امیدوارم… یه روزی من رو ببخشی"


خنده ای از اعصبانیت سر دادم...
پاکت نامه رو پرت کردم روی داشبورد...

جئون جونگکوک..
یعنی واقعا نمیخواد دست از سرم برداره؟...
این دقیقا همون پسری نبود که تقی به توقی میخورد بهونه میکرد که منو از الفا بیرون کنه... حالا چیشده؟ پشیمون شده!؟
گیر افتادم...تو یه بازی گیر افتادم که مدام قوانینش داره تغییر میکنه...



ماشین رو با یک حرکت از پارکینگ اوردم بیرون.... هوا تاریک بی ستاره بود..


حالا چیکار کنم...
شاید بتونم برم هتل؟...

اون یکی گوشیم رو روشن کردم که...
با رگباری از تماس روبه رو شدم.
درسته اسم نداشت اما خب حدسش سخت نیست...
کسی به غیر از جونگکوک که شماره منو نداره.

تو خیابون میچرخیدم...
لعنتی حتی هتل هم نمیتونم برم...
ذهنم درگیر بود فقط میچرخیدم نمیدونستم دارم چه غلطی میکنم...