این روزا بحث سیاسی نقل همه مجالس شده،

این روزا بحث سیاسی نقل همه مجالس شده،
هرکس بنا به اعتقادات و اطلاعاتی که داره ،اظهار نظر میکنه،
چیزی که اکثر مردم بهش عقیده دارن اینه که با
وجود این همه جنگ و خونریزی در کشورهای همسایه ایران تا الان از امنیت کافی برخوردار بوده
ولی ما گاهی یادمون میره که این امنیت حاصل فداکاری و جانفشانی های بزرگمردانی بوده که از همه چیزشون گذشتن تا یه وجب از خاکمون دست بیگانه نیفته
اونا رفتن شهید شدن وما سالهاست میگیم شهدا شرمنده ایم،فقط همین!
خیلیامون حتی یبارم نرفتیم گلزار شهدای شهرمون و ببینیم،
نرفتیم که شاید با دیدن عکسای اونا یه ذره به خودمون بیایم که بعضی هاشون هنوز به پانزده سالگی هم نرسیده بودن،
همه ارزوهایی که ما الان داریم اونا هم داشتن،
اونا ازش گذشتن ولی این فرصت برای ما فراهم کردن
که ما بتونیم زندگی کنیم و ازش لذت ببریم،
خیلی هامون بارها از کنار گلزار شهدا رد شدیم تا برسیم به قطعه هنرمندان !!!!!!!!!!
همون طور که از کنار خانواده هاشون رد شدیم!
همون طور که از کنار جانبازان عزیز رد شدیم!
ماکه شرمنده ابدی شهدا شدیم ولی هنوزم کسانی
هستن که وقتی ما داریم نفس میکشیم اونا دارن خس خس میکنن،
هنوزم هستن کسانی که وقتی ما داریم از طبیعت اکسیژن میگیریم ،اونا با یه کپسول اکسیژن کنج خونشون نفس میکشن،
هنوزم هستن کسانی که سی ساله روی تخت دراز کشیدن وفقط سقف اتاقشونو میبینن،
هستن کسانی که سی ساله با نی غذا میخورن،
هستن کسانی که سی ساله رو ویلچر نشستن،
،اونا بخاطر هدفشون
،بخاطر ایمانشون
بخاطر ناموسشون
بخاطر دینشون
بخاطر خاکشون رفتن.
هیچ چیزی هم از ما نمیخوان فقط اینکه ساده از کنارشون رد نشیم،فقط همین
تنها چیزی که آزارشون میده اینه که ما یادمون بره اونا
کــــــــــی هــــــستن
و
چـــــــرا رفـــــــــتن.

والسلام