خودمون خلق ميكنيم، انتظار رو، بلاتكليفى رو، بى نصيبى رو،

خودمون خلق ميكنيم، انتظار رو، بلاتكليفى رو، بى نصيبى رو، اگر هميشه هم نه ولى بيشتر وقتا كار خودمونه، بعد دست به دامن طبيعت و آسمون و كائنات شديم كه حالى رو كه خودمون بد كرديم رو بهتر كنن، قبول دارم دنيا كجه، منم باور دارم كه غريبه ها زيادن، ولى يه جاهايى هم بپذيريم كه طاقت هيچكارى كردن نداشتيم، طاقت لحظه اى درنگ، يه ذره مكث بيشتر، زود رفتيم، تند گفتيم، سريع ابراز كرديم، بعد براى خودمون آفريديم، انتظار رو، بلاتكليفى رو، بى نصيبى رو، دلگيرم كه زمانه انقدر جديه، ولى دلگيرترم از اينكه منم انقدر شوخيش گرفتم‌!

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

کاش یه روزی اگه منم داشتم بخاطر تو خودم رو عوض میکردم، تو نذاری‌!

۲۲.۰۹
۳:۰۵