در خودم غرق شدم،دست بجایی نرسید

در خودم غرق شدم،دست بجایی نرسید
هر چه فریاد زدم،هیچ کس آنرا نشنید
‌‌‌در گل و لای خیالم نفسم بند آمد
دست و پا میزدم و عشق به دادم نرسید
دلِ من عاشق نیلوفرِ مردابی بود
او مرا در دل این ورطه ی تاریک کشید
بین ما فاصله ای بود به نام مرداب
عقل میگفت : از این فاصله باید ترسید
عشق میگفت : به دریا بزنم قلبم را
عشق پیروز شد و عقلِ مرا دل دزدید
دل به دریا زدم و راهی مرداب شدم
آن قدمزار پر از وحشت و لرز و تردید
آن قدمزار پر از شهوت و شوق و امید
عازم عشق شدم،فاصله را پیمودم
تا رسیدم... دگری آن گل زیبا را چید
سالیانیست که از مردن من میگذرد
من مدفون شده در قعر سکوتی جاوید...