بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
‌انسان محزون را به - دَارَ الْمُقَامَةِ - راه نمی‌ دهند.
دارُالمُقامَة- کیفیتی از بودن است که در آن نه سختی است و نه رنج. لَا يَمَسُّنَا فِيهَا نَصَبٌ وَلَا يَمَسُّنَا فِيهَا لُغُوبٌ - كه در آن جا هيچ رنجى به ما نمى‌رسد و درماندگى به سراغ ما نمى‌آيد.(سوره فاطر بخشی از آیه 35)
‌افراد محزون را بدین کیفیت راه نیست.
هرگاه حزن ازمیان برود-دارُ المُقامَة نمایان می‌شود.
‌ذکر الحمدلله از بین برندهٔ حزن است؛ وَقَالُوا الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَذْهَبَ عَنَّا الْحَزَنَ - و گويند: سپاس براى خداوندى است كه اندوه را از ما زدود.(سوره فاطر بخشی از آیه 34)
‌این ذکر قدرتمند که نشانهٔ اوج تسلیم و پذیرش است چون آگاهانه در وجود سالک جریان یابد، همانند سیلی عظیم هر حزنی را از میان بر می‌دارد و چشم تو را به حقیقت نهفته در پشت هر واقعیتی روشن می‌سازد.
‌الحمدلله را یک واژهٔ صرف مپندار. آن یک طریقت باطنی است. یک جریان عظیم انرژیایی است که درزمین تسلیم و پذیرش گل می‌دهد.
‌مرادم از این ذکر تکرار یک واژه از سر عادت نیست. بل به جریان انداختن یک آگاهی زنده و قوی است.
‌ای دوست، حزن را از میان بردار. خودت را از سیطرهٔ آن رها کن. هیچکس با حزن به خدا نرسیده است. نمی ‌رسد. چه خداوند خود فرموده است که دوستان من هیچ خوف و حزنی ندارند.