ئیز

ﺑﺮﮒ ِ ﺳﺮﻣـــﺎ ﺯﺩﻩ ﺩﺭ ﺳﯿﻄـــﺮﻩ ﯼ ﭘﺎئیـــزﻡ
نتوان لحظـــه ای از بستر غـــم ﺑـﺮﺧﯿـﺰﻡ

ﺧِﻠﻮﺗﻢ ﺗﯿﺮﻩ ﻭ ﺗﺎﺭ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺳﺮﺍئی ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﮐـــﻮ ﭼﺮﺍﻏﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ ﯼ ﺷﺐ ﺁﻭﯾـﺰﻡ

ﺁﺳﻤـﺎﻥ در همـــه ﺟـــﺎ ﺭﻧﮓ ِ ﻣﺸﺎﺑــﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﻦ ﮐـــﻪ ﺍﻗﺒﺎﻝ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﺑﻪ ﮐﺠــــﺎ ﺑﮕـــﺮﯾـﺰﻡ

چه بلاها که نیامد به سراغم شب و روز
خستـه از زنــدگی و از ستــم چنگیـــــزم

ﺁﺧــﺮ ﺍﯼ نیمه ی گمگشته ﺑﻔـــﺮﻣﺎ ﭼﮑﻨـﻢ
ﺳﺎﻟﻬـــﺎ ﺭﻓـــﺖ ﻭ هنوزﻡ ﺑﮑﻨﯽ ﭘـــﺮﻫﯿـﺰﻡ

ﭼﻮ ﺣﺒﺎﺑﯽ ﮐﻪ رها ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺍﺯ ﺭﻓﺘﻦ ﻣﻮﺝ
هـــر زمـــانی بروی ﺳﺎﺩﻩ ﺑﻬـﻢ ﻣﯽ ﺭیــزم

ﺍﯼ ﻋﺴﻞ باز بیا ﻭ ﺑﺒﺮ ﺍﻧـــــــﺪﻭﻩ ِ ﻓـــﺮﺍﻕ
در نبود تــو مـن از غصه و غـــم ﻟﺒﺮﯾﺰﻡ

#مردترک

‌ ‎‌‌