خورشید خم شد تا نگاهت را ببوسد

خورشید خم شد تا نگاهت را ببوسد
گل غنچه شد تا قرص ماهت را ببوسد

هفت‌آسمان افتاد در آیینه‌ی آب
تا لحظه‌ای ردّ نگاهت را ببوسد

افتاده حتی سایه‌ی خورشید بر خاک
تا ذره‌ای از گرد راهت را ببوسد

شب خیمه زد بر سایه‌روشن‌های نیزار
تا تار مژگان سیاهت را ببوسد

در برکه خم شد روی عکس ماه در آب
نیلوفری، تا روی ماهت را ببوسد

با سوز سینه بر لب تفتیده‌ی عشق
آتش زدی تا دود آهت را ببوسد

دل آستین افشاند و بر وهم دو عالم
تا آستان بارگاهت را ببوسد