خدای من

خدای من
از میان تمام نام هایت تنها نامی که غربت زمین را به قربتت مبدل می سازد
و به عرش می رساندم القریب است
یا قریب ! می دانی ؟؟؟
جهنم ، فقط ترسی ست از طرد شدنم
و بهشت برایم "نام مهربانی توست"
این شد که به خود گفتم دفتری بگشایم به نامت در نو گویی
عهد کردم تعداد پاره گفته هایم که به 40 رسید
مثل الباقی نوشته ها به تو تقدیم کنم تا کسی جز تو آنها را نداند و نخواند
نمی دانم آخرین غزل لا نوشته هایم چه خواهد بود
اما قصد کردم این دو بیت را در آخرینِ آنها آورم
باید برایت دفتری نو تر بسازم
یک کفه را از عشق سنگین تر بسازم
آن شب اگر باشد کنارم نازنینم
شاید ز معمار غزل بهتر بسازم
کاش می دانستم حسن ختام مهربانیت به عاشورا می انجامد یا نه !
زیرا که کفه ای سنگین تر از عشق او نیست
اینجاست که اشک امانم نمی دهد...
چند دقیقه بعد که هق هقم آرام شد برایت می نویسم
محبوبم !
این روزها که نمی گذرد ،
و بغض بساط از احساسم بر نمی چیند
محرم را در کدامین کوچه ی غریبِ این شهر بگریم ...قریبم ...!
پس زمزمه می کنم :
وَ إِذا سَأَلَکَ عِبادي عَنِّي فَإِنِّي قَريبٌ أُجيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذا دَعانِ فَلْيَسْتَجيبُوا لي وَ لْيُؤْمِنُوا بي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ