مثل پاییز دل رو به زوالی دارم

مثل پاییز دل رو به زوالی دارم
مرگ خندید به من ...آه چه حالی دارم



در قفس ماندم و پرواز فراموشم شد

لحظه ای فکر نکردم پرو بالی دارم



چون درختی که زمستان زده باشدپیرم

گرچه بر شاخه ی خود میوه ی کالی دارم



جمع اضدادبه جز عشق نمی آید دست

گرچه دیوانه ولی جاه و جلالی دارم



گرچه چون ابر دلم رو به سیاهی رفته ست

لحظه ای صبر که پایان زلالی دارم