( با ترجمه فارسی )

( با ترجمه فارسی )
له‌ کاتێکدا که‌ منداڵ بووم...
ده‌ستی چه‌پم حه‌زی ئه‌کرد؛
وه‌ک ده‌ستی منداڵی پۆشته‌ی دراوسێمان
سه‌عاتێکی تیا بێ ئه‌ویش...
وڕکم ئه‌گرت!
دایکم ناچار گازی ئه‌گرت،
له‌ مه‌چه‌کم؛
به‌ جێگه‌ی ـ دان ـ
سه‌عاتێکی بۆ ئه‌کردم...
ئای...! که‌ دڵخۆشی ئه‌کردم!
-
که‌ گه‌وره‌ بووم؛
ده‌ستی چه‌پم
زۆر سه‌عاتی راسته‌قینه‌ی جوانی بینی
به‌ڵام هیچیان،
وه‌ک سه‌عاتی جێگه‌ دانی دایکم،
له‌ سه‌ر قۆڵ و ده‌ستم
وه‌ها دڵخۆشیان نه‌کردم...
شێرکۆ بێکەس

وقتی کودک بودم،دست چپم دوست داشت مانند دست بچه پولدار همسایه مون یه ساعت داشته باشه.بهانه میگرفتم ،مادرم ناچار مچ دستمو گاز میگرفت.جای دندوناش یک ساعت روی دستم میموند.آی که دلخوش میشدم.
وقتی بزرگ شدم،دست چپم ساعتهای واقعی زیادی به خود دید،
اما هیچکدام
مانند ساعت جای دندون مادرم
روی مچ و دستم
منو دلخوش و شاد نکرد
(شیرکو بیکس)