دردا  که  با نگاهت  جانم  به لب رسیده

دردا  که  با نگاهت  جانم  به لب رسیده
با  آن  نگاهِ  تندت  امشب به تب رسیده
در پیش تو پریشان ، بی روی تو پریشان
بر ما دگر چه حاصل غم بی سبب رسیده
در حسرتِ نگاهی  ماندم  که  از در آیی
چشمم به درسیاه و روزم به شب رسیده
در  روزگار  تار ،  و پستی  بجان نشسته
دیگر  روا  نباشد  از جان  غضب رسیده
هر شب بیادت امّا بی تو چو شوره زارم
در شوره زار ومستی دارم عجب رسیده