بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
قسمت سوم :
و خداوند مهربان فرمود :
قُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنْفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا إِنَّهُ هُوَالْغَفُورُ الرَّحِيمُ - بگو اى بندگان من كه بر خويشتن زياده‏ روى روا داشته‏‌ايد! از رحمت‏ خدا نوميد مشويد در حقيقت ‏خدا همه گناهان را مى‌‏آمرزد كه او خود آمرزندۀ رحیم است.(سوره زمر آیه 53)
عجب خدا و مولایی داریم که ما در محضرش عصیان می‌ کنیم؛ اما او با مهربانی تمام به ما خبر می‌دهد که تمامی گناهان ما را یکجا می‌بخشد! فَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ مَوْلَاكُمْ نِعْمَ الْمَوْلَى وَنِعْمَ النَّصِيرُ -پس بدانيد كه خدا سرور دوست و سرپرست شماست؛ چه نيكو سرور و چه نيكو ياورى است.(سوره انفال بخشی از آیه 40)
اما، برخورداری از این موهبت، لطف و رحمت نیز ملزوماتی دارد که در رأس آن، استغفار و توبه قرار دارد.
استغفار، یعنی: طلب بخشش و پوشش، لذا از عفو که فقط بخشش است جامع‌تر می‌باشد و عفو را نیز دربر می‌گیرد؛ و توبه یعنی: بازگشت‌.
امیرالمؤمنین، امام علی علیه السلام :
التّوبَةُ نَدَمٌ بِالْقَلْبِ وَ اسْتِغْفارٌ بِاللِّسانِ وَ تَرْكٌ بِالْجَوارِحِ، وَ اِضمارٌ أنْ لایَعُودَ - توبه عبارت است از: پشیمانی در دل، استغفار با زبان، ترک گناه در عمل و تصمیم بر عدم ارتکاب مجدّد آن.(فهرست غرر، ص 39)
خداوند سبحان، خود توّاب است، یعنی بسیار روی رحمت و مغفرتش را به بندگانی که لایق قهر و عذاب می‌باشند، بازمی گرداند و از بندگانش خواسته و انتظار دارد که آنها نیز بسیار توبه کننده باشند؛ خواه توبۀ آنان رویکرد بیشتر به حق تعالی باشد، خواه ترک گناه و بازگشت از گناه به سوی او باشد.
بنابراین، باید نگران باشیم؛ این دنیا گذراست و حیات اخروی جاوید است و ما غرق گناه می‌باشیم؛ لذا باید با تأسی به دعای امام سجاد علیه السلام، مستمر استغفار و توبه نماییم و مکرر بگوییم :
بار الها! اگر پشیمانی از گناه، در پیشگاهت توبه است، من از همه پشیمانان، پشیمان‌ترم؛ و اگر ترک گناهانت بازگشت است، من اولین بازگشت کننده‌ام؛ و اگر استغفار، ریزندۀ گناهان است، من از مستغفرینم.
توجه به این مهم لازم است که صلوات بر محمد و آل محمد، پیش از دعا و پس از آن، از موجبات اجابت می‌باشد؛ اما چه خوب و لازم است که این صلوات، همراه با شناخت و قدر شناسی باشد؛ چنان که در فراز پایانی بیان شده است:
بارالها! بر محمّد و آلش درود فرست، چنانکه ما را به وسیلۀ او راهنمایی کردی؛ و بر محمّد و آلش درود فرست، چنانکه ما را به سبب او، از جهالت و گمراهی رهانیدی؛ و بر محمّد و آلش درود فرست درودی که در روز قیامت و روز نیاز به تو، از ما شفاعت کند؛ یقینا تو بر هر کاری توانایی و خواستۀ من بر تو آسان است.(پایان)