خداحافظ ، تو ای همپای شبهای غزل خوانی 

خداحافظ ، تو ای همپای شبهای غزل خوانی 
      شبیه برگ پاییزی ، پس از تو قسمت بادم خداحافظ ، ولی هرگز نخواهی رفت از یادم 
خداحافظ، و این یعنی در اندوه تو می میرم 
در این تنهایی مطلق، که می بندد به زنجیرم 
و بی تو لحظه ای حتی دلم طاقت نمی آرد 
و برف نا امیدی بر سرم یکریز می بارد 
چگونه بگذرم از عشق، از دلبستگی هایم؟ 
چگونه می روی با اینکه می دانی چه تنهایم؟ 
خداحافظ ، تو ای همپای شبهای غزل خوانی 
خداحافظ، به پایان آمد این دیدار پنهانی 
خداحافظ، بدون تو گمان بردی که می مانم 
خداحافظ، بدون من یقین دارم که می مانی!!!!