مـن ، مـرگ را زیستـه ام ،

مـن ، مـرگ را زیستـه ام ،
مـن مـرگ را به بـی نفســی ،

آن هنـگام که رفتـی، و میـدانستی ، به هـوای بـودنت ، دم ، فرو میــبرم و بر مـیاورم.


به هـوایی که متبـرک از نفـس هایـت بود ،


زنـدگی را تـاب مــی آوردم. ، مـن مــرگ را زیسـته ام ، به سـکوتت ،
با تــو گفتـــم ،

بی تــــو من ،

نیســـتم ، تنـــهایم مگـــذار ، بــی تـــو زنــدگی را زنــده بـــودن را تـــاب ، نمـــی آورم ،

چشــمانت را نــگاهت را از مــن دریغ مــدار ،

مـــن مــرگ را زیســـته ام ، آن هـــنگام که چشــمانت نیـــز ،

هیــچ نگــفتند ، و لبــانت نیز هـــم . رفتی ، جـــوانی و من نـــیز هـم ،

سکــوت مانــد و ، مــن که عمـــریست مـــرگ را می زیـــیم ، به تـــمامی .