



ﺣﻀﺮﺕ ﺻﺎﺩﻕ ﺁﻝ ﻣﺤﻤّﺪ ﻋﻠﻴﻬﻢ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺣﻜﺎﻳﺖ ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ :
ﺭﻭﺯﻯ ﺭﺳﻮﻝ ﮔﺮﺍﻣﻰ ﺍﺳﻼﻡ ﺻﻠّﻰ ﺍﻟﻠّﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﺁﻟﻪ ، ﺩﺭ ﺟﻤﻊ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺧﻮﺩ،
ﺳﺮ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺑﻠﻨﺪ ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﺗﺒﺴّﻤﻰ ﻛﺮﺩ.
ﻳﻜﻰ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺟﻤﻊ ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺍﺷﺖ ، ﺍﺯ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺳﺆ ﺍﻝ
ﻛﺮﺩ : ﻳﺎ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﻟﻠّﻪ ! ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻡ ﻛﻪ ﺳﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻮﻯ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺑﻠﻨﺪ ﻛﺮﺩﻯ ﻭ ﺗﺒﺴّﻢ ﻧﻤﻮﺩﻯ ؟ !
ﺣﻀﺮﺕ ﺭﺳﻮﻝ ﺻﻠّﻰ ﺍﻟﻠّﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﺁﻟﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﺑﻠﻪ ، ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﭼﻮﻥ ﻛﻪ
ﻣﺘﻌﺠّﺐ ﺷﺪﻡ ﺍﺯ ﺩﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻭ ﻣﺎﺀﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺑﺮ ﺯﻣﻴﻦ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻳﻜﻰ ﺍﺯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ - ﻛﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﻧﻤﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ
ﻣﻮﻗﻊ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻰ ﺩﺍﺩ - ﺩﺭ ﻧﺎﻣﻪ ﻋﻤﻠﺶ ﺑﻨﻮﻳﺴﻨﺪ .
ﻟﻴﻜﻦ ﭼﻮﻥ ﺁﻥ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺤﻞّ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺎﻓﺘﻨﺪ، ﻫﺮ ﺩﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺑﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻣﺤﻀﺮ ﺭﺑﻮﺑﻰ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭ ﻋﺮﺿﻪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ :
ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﺍ ! ﺑﻨﺪﻩ ﻣﺆﻣﻦ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺤﻞّ ﻋﺒﺎﺩﺗﺶ ﻧﻴﺎﻓﺘﻴﻢ ؛ ﺑﻠﻜﻪ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺑﺴﺘﺮ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺘﻌﺎﻝ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﺑﻨﻮﻳﺴﻴﺪ، ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺑﻨﺪﻩ ﺍﻡ
ﺭﺍ ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻛﻪ ﺍﻭ ﺩﺭ ﭘﻨﺎﻩ ﻣﻦ ، ﻣﺮﻳﺾ ﻭ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻛﺎﺭﻫﺎ
ﺍﺳﺖ ، ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭﻯ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺳﻼﻣﺘﻰ ، ﺍﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻰ ﺩﺍﺩ ﻭ
ﺷﻤﺎ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ ﺣﺴﻨﺎﺕ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﻰ ﻧﻮﺷﺘﻴﺪ .
ﺳﭙﺲ ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻓﺮﻣﺎﻳﺶ ﺧﻮﺩ ﺍﻓﺰﻭﺩ : ﻫﻤﺎﻧﺎ ﺑﺮ ﻣﻦ ﻻﺯﻡ ﺍﺳﺖ ، ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺑﻨﺪﻩ ﺍﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻣﺮﻳﻀﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻡ ؛ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝِ ﺳﻼﻣﺘﻰ
ﺍﻭ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻰ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﻡ .
ﺑﺤﺎﺭﺍﻻ ﻧﻮﺍﺭ : ﺝ 22 ،