ریگ گذاشته بود توی دهانش ؛

ریگ گذاشته بود توی دهانش ؛

قمقمه اش هنوزآب داشت، اما نمی خورد.

از سرکانال تا تهش هی می رفت و می آمد و لب های بچه ها را با آب قمقمه اش ترمی کرد.
.
.
.
.
.
ریگ گذاشته بود توی دهنش که خشک نشود و به هم نچسبد.

مجموعه روزگاران- کتاب عطش