پسر خوبی بودَم

پسر خوبی بودَم
از غرور مُتنفِر بودم
دِلَم سَنگ نَبود
پُستام جُک بود
هَـه
یِه روز یه جایی یکی ولَم کَرد
دِلَم سنگ شُد
پُستام خَشم شُد
دُنیام بَد شُد
سَرد شُد
اونَم دیگه بی ارزِش شُد
بَرگَشت
ولی دیگِه دیرِه
↩مَنِ سابِق ↪عَوض شُد
هـِه