شَک نَکُن آیَنده ای خوآهَم سآخت کِه گُذَشتِه اَم جُلُویَش

شَک نَکُن آیَنده ای خوآهَم سآخت کِه گُذَشتِه اَم جُلُویَش زآنو بِزَنَد . . .
قَرآر نیست مَن هَم دِلِ دیگَری را بِسوزآنَم . . .
بَر عَکس :
کَسی کِه وارِدِ زِندِگیم می شَوَد را ، آنقَدر خُوشبَخت می کُنَم ، کِه بِه هَر روزی کِه جای او نیستی ، بِه خودَت "لَعنَت" بِفرِستی . . . ! ! !