بسم الله الرحمن الرحيم

بسم الله الرحمن الرحيم
قسمت سوم :
توجه عبد به معبود و محبّ به محبوب، نباید فقط موردی و موضوعی باشد، بلکه باید جامعیت داشته باشد؛ لذا می‌گویی: از آن چه با ارادۀ تو مخالفت دارد - یا مرا از محبّت تو دور می‌سازد؛ از خطورات قلبی‌ام گرفته، تا نگاه‌های لحظه‌ای چشمم، تا آن چه به زبان می‌ رانم و خلاف است و مورد رضایت تو نیست‌، و با تمام جوارح و اعضایم، به سوی تو بازمی گردم.
از آنجا که حرف زدن، کار راحتی است و زحمت و هزینه ندارد، بسیاری متوجه اهمیبت و نقش زبان در ساختار خود و جامعه نمی‌گردند و هر چه به زبانشان بیاید می‌گویند! و حال آن در قرآن کریم و احادیث، بسیار بر مراقبت از زبان و گفتار تأکید شده است.
حضرت امام باقر علیه السلام:إِنَّ هَذَا اللِّسَانَ مِفْتَاحُ كُلِّ خَيْرٍ وَ شَرٍّ فَيَنْبَغِي لِلْمُؤْمِنِ أَنْ يَخْتِمَ عَلَى لِسَانِهِ كَمَا يَخْتِمُ عَلَى ذَهَبِهِ وَ فِضَّتِه‏ - به راستى كه اين زبان كليد همه خوبى‏‌ها و بدى‏‌ هاست؛ پس شايسته است كه مؤمن زبان خود را مُهر و موم كند، همان گونه كه صندوق طلا و نقره خود را مُهر و موم مى‌كند.
لا یَسلَمُ أحَدٌ مِنَ الذُّنوبِ حَتَّی یَخزُنَ لِسانَهُ - هیچکس تا زبانش را نگه ندارد از گناهان در امان نیست.(تحف العقول ص 298)
بنابراین، نه تنها باید بسیار مراقب زبان و گفتار خود باشیم، بلکه بسیار از آن چه به ناحق بر زبان آورده و می‌آوریم، استغفار و توبه نماییم.(پایان)