پارت۲

پارت۲

بعد از آن شب، زندگی یو ایل دیگر هرگز مثل قبل نبود. آرامشِ همیشگی اش در کوچه های سئول جای خود را به یک پارانویا و بی قراری همیشگی داده بود. او همیشه حس می کرد که چشمان آبی و سردی، از دور او را می پایند. هر بار که صدای چکمه های سنگین نظامی در فاصله دور می پیچید، قلبش فرو می ریخت.
یک روز، یو ایل داشت از فروشگاه کوچک مواد غذایی بر می گشت. باران ملایمی شروع به باریدن کرده بود و پوست رنگ پریده اش زیر نور چراغ های خیابان، تقریبا شفاف به نظر می رسید. او سعی می کرد سریع تر قدم بردار، اما سایه ای که در انتهای خیابان می دید، باعث شد سرعتش را بیشتر کند.
او به یک کوچه باریک پناه برد تا شاید از دید گشتی های نظامی پنهان شود. اما درست وقتی که فکر کرد امن است، صدای ترمز یک ماشین زرهی سنگین در خیابان اصلی، سکوت کوچه را شکست.
یو ایل دیوار را چسبید و نفسش را در سینه حبس کرد. ناگهان، صدای قدم های آرام و با اطمینان در سکوت کوچه پیچید. نه، این قدم های تند و بی خیال سرباز های عادی نبود؛ این قدم هایی بودند که با قدرت و تسلط بر زمین کوبیده می شدند.
از میان مِه و باران، آن قد بلند و چهارشانه ظاهر شد.
آرتم ولکوف.
او با همان یونیفرم مشکی و سنگین، در حالی که کت نظامی اش خیس شده بود، مستقیم به سمت یو ایل آمد. او هیچ تلاشی برای پنهان شدن نمی کرد؛ انگار می خواست یو ایل بداند که او دقیقا آنجاست.
آرتم درست مقابل یو ایل ایستاد. سایه ی عظیمش تمام بدن کوچک یو ایل را پوشاند. یو ایل سرش را پایین انداخت، اما می توانست حضور پر جذبه و خطرناک او را حس کند.
آرتم با لحنی که انگار از اعماق یک کوه یخی بیرون می آمد، گفت:"خیلی خوب پنهان میشی، کوچولو. اما فکر کردی من نمیتونم ردی که از خودت جا گذاشتی رو پیدا کنم؟"
یو ایل با صدایی که به سختی شنیده می شد،گفت:"شما...شما چرا من رو دنبال می کنید؟من کاری با شما ندارم! من فقط یه دانش آموزم!"
آرتم یک قدم جلوتر آمد،آنقدرنزدیک که یو ایل می توانست گرمای بدن عضلانیِ او را با وجود سرمای باران حس کند. آرتم دستش را بالا آورد، یو ایل چشمانش را بست،اما برخورد خشنی که حس کرد،ضربه نبود. آرتم با انگشتان بزرگش، یکی از تاریک ترین و نرم ترین رشته های موی مشکی یو ایل را لمس کرد.