کسی دیگر نمیکوبد در این خانه ی متروک ویران را

کسی دیگر نمیکوبد در این خانه ی متروک ویران را
کسی دیگر نمی پرسد چرا تنهای تنهایم...
ومن چون شمع می سوزم و دیگر هیچ چیز ازمن نمی ماند...
ومن گریان و نالانم...
ومن تنهای تنهایم...
درون کلبه ی خاموش خویش، اما...
کسی حال من غمگین نمی پرسد...
ومن دریای پراشکم که طوفانی به دل دارم...
رون سینه ی پرجوش خویش اما...
کسی حال من تنها نمی پرسد...
ومن چون تک درخت زرد پاییزم...
که هردم با نسیمی میشود برگی جدا از او...
ودیگر هیچ چیز نمی ماند.....!!!