گیرم که دل سنگ من از عشق دو نیم است

گیرم که دل سنگ من از عشق دو نیم است
پیوند من و قلب تو از عهد قدیم است

شمعی که به پای غم ما سوخت شب و روز
در لذت پروانه شدن نیز سهیم است

در داغ تو یک لحظه هم از پا ننشستیم
چون گرد که یک عمر عزادار نسیم است

از بنده نمک کورتر ای دوست نداریم
گر شبهه به سر داشت خداوند کریم است

بعد از تو کسی را به دلم راه ندادم
جز غم که در این خانه متروک مقیم است