تا به اینجا که رسیده‌ام، صدبار زمین خورده و هزار بار بلند

تا به اینجا که رسیده‌ام، صدبار زمین خورده و هزار بار بلند شده ام، از بلندترین قله‌های زندگی افتاده‌ام، دوام آورده و ادامه داده‌ام... چه دیوارها که فرو نریخته و چه پل‌ها که خراب نکرده‌ام‌. برای من حالتِ بدتری وجود ندارد!
می‌بوسم دست آدم‌هایی را که وارد زندگی‌ام شدند تا به لطفِ ضربه‌هایی که به پیکره‌ی اعتمادم زدند، مرا پخته و آب دیده کنند.
که ماندند تا به من ثابت کنند؛ جای احساس، یک گوشه ی دنج و دست نیافتنی است نه در معرضِ دیدِ آدم‌ها!
و جواب هر سلامی را نباید داد،
و حرمتِ هیچ وداعی را نباید شکست،
و به هر نگاه و کلام شیرینی نباید دل بست!
جایی که من ایستاده‌ام حالتِ بدتری وجود ندارد!
آنقدر آب از سرِ دلخوشی هایم گذشته که دیگر نه هراسی از افتادن دارم، نه اشتیاقی برای ایستادن،
برایم فرقی نمی کند!
دارم در کمالِ بی خیالی و آرامش، زندگی‌ام را می کنم ...