بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت اول :
چون موضوع اجازه یا رضایت، فقهی می‌ باشد،هر کسی میتواند و باید ازمرجع تقلید خود استفتاء نماید.
اربعین، چهلمین روز پس از شهادت سید الشهداء، امام حسین،خویشان و یاران با وفای ایشان علیهم السلام در کربلا میباشد.
دل‌های شیعیان و محبّین ابا عبدالله الحسین علیه السلام، در این روز، مانند تاسوعا و عاشورا،همه متوجه ایشان میباشد وهر کسی می‌کوشد تا به هر شکلی شده، این روز را معظم دارد؛ فرمود: وَمَنْ يُعَظِّمْ شَعَائِرَ اللَّهِ فَإِنَّهَا مِنْ تَقْوَى الْقُلُوبِ - و هر كس شعائر الهی را بزرگ دارد اين كار نشانه تقوای دلهاست.(سوره حج آیه 32)
اگر چه پیاده رفتن به زیارت قبور مطهر امام و شهداء، از همان اولین چهلم شروع شده و همه ساله نیز عده‌ای این چنین به زیارت رفته‌اند؛ اما راه زیارت برای عموم،پس از قرن‌ها و پس از استقرار نظام جمهوری اسلامی و نیز سقوط صدام باز شد.
همیشه حکومت‌ها، موانع بسیاری برای زیارت ایجاد می‌نمودند، گاه حرم را ویران میکردند تا اثری از آن باقی نماند،گاه مانع اززیارت می‌ شدند وگاه شرطی مانند قطع یک دست برای این زیارت می‌ گذاشتند و در عین حال باز هم عاشقان مشرف می‌ شدند و این روز را معظم می‌ داشتند!
اکنون، به توفیق إلهی، راه زیارت و پیاده‌ روی اربعین باز شده است و همه ساله میلیون‌ها نفر از مرد و زن و کودک، و از ملیّت‌ها گوناگون، و حتی گاه ازمذاهب و ادیان متفاوت، به این زیارت مشرف می‌ گردند.
اکنون، پیاده‌روی اربعین، فقط یک عبادت عاشقانۀ شخصی نیست؛ بلکه یک نهضت بزرگ جهانی میباشد؛ یک رسانۀ بزرگ و جهانی فرهنگی می باشد؛ و جلوه‌ای از هنگامۀ ظهور است که اقشار گوناگون، به صورت دسته‌ جمعی، متحد و خادم یکدیگر، به سوی امام می شتابند.
زائران،حکم مهاجر فی سبیل الله دارند، و مردم عراق، حکم انصار را دارند که با جان و مال، در اطعام، سیراب نمودن و اسکان زائران می‌ کوشند؛ و در واقع هر دو گروه، مجاهد فی سبیل الله می‌باشند؛چرا که جهاد به تلاش دشمن‌ستیز گفته می‌شود، و پیاده‌ روی اربعین، نقش بی‌بدلیلی در تقویت جبهۀ حق و ترساندن و عقب‌راندن دشمنان دارد.
در عین حال، شرکت در پیاده‌روی اربعین، یک امر مستحب می‌باشد؛ اگر چه بر آن سفارش و تأکید نیز شده است؛ اما اگر امر واجب یا حرامی،مانع ازآن گردد، نباید واجبات و محرمات را در راه مستحبات فدا و قربانی نمود.
اجازه و رضایت : فرق است بین اجازه و رضایت؛ اگر چه می‌توان گفت که رضایت، صدور اجازه هم هست.
اجازه - گاهی انجام یک کاری، منوط به اجازه از سویی کسی است که حق دارد اجازه بدهد یا ندهد.(ادامه دارد...)