آی آدمک های سنگی

آی آدمک های سنگی
ترک خورده سیاه و تار،
هزار رنگ.
کمی بیایید زیر باران
نترسید
پاک نمی کند نقاب هایتان را.
راه نروید روی احساس چمن.
نخندید
به رنگ سیاه کرکس!
نگذارید آواز قناری را ميان قفس.
به زنجیر نکشید
قاب عکس عاشقانه ی بوسه را.
طناب دار نبافید،
بهر لطافت گل سرخ.
آی آدمک های سنگی
با شماها هستم
می دونید
آدم ها کجا هستند؟ (نوشته ی:محسن محمودی)