ﮐﺴﯽ ﻧﺒﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﺩﻟﯽ ﺟﻮﺍﻥ ﺑﺒﺮﺩ

ﮐﺴﯽ ﻧﺒﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﺩﻟﯽ ﺟﻮﺍﻥ ﺑﺒﺮﺩ
ﺩﻭ ﺟﺮﻋﻪ ﺧﻨﺪﻩ ﺑﯿﺎﺭﺩ ﺑﻪ ﺟﺎﺵ ﺟﺎﻥ ﺑﺒﺮﺩ
ﮐﺴﯽ ﻧﺒﻮﺩ ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ ﻓﺼﻞ ﺷﺮﻭﻉ
ﺑﻪ ﺷﺎﻋﺮﺍﻧﻪﺗﺮﯾﻦ ﻓﺼﻞ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺑﺒﺮﺩ
ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺭﺥﺩﺍﺩﻫﺎﯼ ﭘﺮ ﮐﺶ ﻭ ﻗﻮﺹ
ﺑﻪ ﻓﺼﻞ ﭘﺮ ﮐﺸﺶ ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺑﺒﺮﺩ
ﺩﻟﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻧﻪ ﺍﺯ ﺗﻮ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺯﻣﯿﻦ
ﮐﺴﯽ ﻧﺒﻮﺩ ﺩﻟﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺑﺒﺮﺩ
ﺧﺪﺍ ﺑﻪ ﺧﯿﺮ ﮐﻨﺪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺩﻧﯿﺎ ﺭﺍ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺎﺩ ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﺑﺒﺮﺩ
ﺩﺭﺳﺖ ﻋﯿﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﻄﺮﻩ ﺍﺷﮏ ﻻﻣﺬﻫﺐ
ﻧﺨﺴﺖ ﻧﺎﺯ ﮐﻨﺪ ﺑﻌﺪ ﺧﺎﻧﻤﺎﻥ ﺑﺮﺩ
ﺳﺮﻡ ﻓﺪﺍﯼ ﺧﯿﺎﻻﺕ ﻭ ﺁﻧﮑﻪ ﺍﯾﻦ ﺍﯾﺎﻡ
ﺑﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﮐﻤﯽ ﻋﺎﺷﻘﯽ ﮔﻤﺎﻥ ﺑﺒﺮﺩ
ﺧﻤﺎﺭ ﺭﻭﺡ ﻣﺮﺍ ﺷﯿﺸﻪ ﺷﯿﺸﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺷﺴﺖ
ﻣﺆﺩﺑﺎﻧﻪ ﺑﮕﻮ ﺳﺎﻗﯽ ﺍﺳﺘﮑﺎﻥ ﺑﺒﺮﺩ
ﺧﯿﺎﻝ ﮐﺮﺩﻩ ﺟﺰ ﺁﺗﺶ ﺍﺳﺖ ﺣﺎﺻﻞ ﺍﻭ
ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺟﺮﻋﻪﺍﯼ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺩﺭ ﺩﻫﺎﻥ ﺑﺒﺮﺩ