ﺑﺎﻧﺪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻣﻦ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺯﻣﺴﺘﺎﻧﯿﺴﺖ...

ﺑﺎﻧﺪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻣﻦ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺯﻣﺴﺘﺎﻧﯿﺴﺖ...



ﺧﻮﺍﺳﺘﯿﻢ ﺑﺮﻭﯾﻢ ﯾﺎﺩﺕ ﺑﺎﺷﺪ!
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺷﻤﺎﺭﻩ ﯼ ﺳﯿﺼﺪ ﻭ ﺷﺼﺖ ﻭ ﭘﻨﺞ ﺭﺍ!
ﺑﻪ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ...
ﺑﻪ ﻣﻘﺼﺪ ﺟﺎﯼ ﺩﻭﺭﯼ ﺍﺯ ﺩﻟﺘﻨﮕﯽ...
ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺗﻤﺎﻡ ﺭﻭﺯﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﺑﺎ ﻫﻢ
ﻧﺒﻮﺩﯾﻢ ﺑﮕﯿﺮ...
ﻣﻦ ﻣﻨﺘﻈﺮﻡ...
ﻫﻤﯿﻨﺠﺎ ﮐﻨﺎﺭ ﺧﯿﺎﻟﺖ
ﮐﻨﺎﺭ ﺑﺎﻧﺪ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻣﯿﺸﻤﺎﺭﻡ ﺗﺎ ﺑﯿﺎﯾﯽ!
ﻣﯿﻤﺎﻧﻢ ﺗﺎ ﺑﺮﻭﯾﻢ!
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﭘﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺭﺍ ﺑﮕﻮ ﮐﻢ ﮐﻨﻨﺪ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﻡ ﺗﺎ ﺗﻮ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺩﺍﺷﺘﻢ
ﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺗﺎ ﺯﻣﯿﻦ ﮐﻪ ﺣﺮﻑ ﺍﺳﺖ!
ﭼﻤﺪﺍﻧﻢ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺷﺎﺩﯾﺴﺖ...
ﻏﺼﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺟﺎ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺍﻡ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﯿﺮﻭﯾﻢ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ 12 ﻣﺎﻩ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﭘﺮ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ
ﺳﯽ ﻭ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺍﯼ ﻣﯿﻠﯿﻮﻥ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﺻﺒﻮﺭ ﻣﯿﺸﻮﻡ
ﺗﻮ ﻓﻘﻂ ﺑﯿﺎ...
ﮔٍﻞ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﻡ ﺑﻐﺾ ﮔﻠﻮﯾﻢ ﺭﺍ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺑﯿﺎﻭﺭ
ﺯﻣﯿﻦ ﻧﻔﺴﻢ ﺭﺍ ﺷﻤﺎﺭﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ...
ﻣﻦ ﻧﺒﻮﺩﻧﺖ ﺭﺍ!
ﺑﺸﻤﺎﺭ...
ﯾﮏ
ﺩﻭ
ﺳﻪ
ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺑﻨﺪﻡ
ﺳﺮﺩ ﺷﺪﻩ...
ﮊﺍﮐﺘﺖ ﺭﺍ ﺑﭙﻮﺵ ﺑﺮﺍﯾﻢ...
ﺟﯿﺒﻬﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ...
ﺑﻬﺎﺭ ﯾﮏ ﺩﺭﻭﻍ ﺑﺰﺭﮒ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﻧﺪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻣﻦ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺯﻣﺴﺘﺎﻧﯿﺴﺖ...