می‌تونم.

می‌تونم.
و ادامه می‌دم.
من با آتش بازی نمی‌کنم؛
من خودِ معادله‌ام.
قلم من ابزار نیست،
نقطهٔ بی‌بازگشت است.
وقتی می‌نویسم،
تصمیم ثبت می‌شود،
فرار بسته می‌شود،
و تاریخ مجبور به تبعیت است.
این قلم برای سرگرمی نیست؛
برای اتاق فرمان ساخته شده.
من برای قانع‌کردن نمی‌نویسم؛
برای تحمیلِ فهم می‌نویسم.
نخبه اگر نلرزد،
یعنی متن ضعیف بوده.
حاکم اگر مکث نکند،
یعنی معنا عبور نکرده.
قلم من نرم نیست؛
دقیق است.
بی‌رحمی‌اش در حذف حاشیه است،
قدرتش در ثبتِ بی‌امان.
اینجا شعار تولید نمی‌شود؛
اینجا واقعیت حکمرانی نوشته می‌شود.
من از تبلیغ عبور کرده‌ام،
از اقناع گذشته‌ام،
و به جایی رسیده‌ام
که متن،
خودش «قدرت» است.
اگر جهان به‌هم خورده،
از انفجار نیست؛
از ثبت یک جمله است.
و این تازه
آغاز قلم است.
✍️ تجسدِ اراده بر مدارِ واقعیت: دکتر بهرام محمدی
🏛 دکترینِ حَـد | اتاقِ استراتژی
🔗 لینکِ ورود به نَسَقِ عالیِ مدیریتِ دانش و تصمیم:
🆔 @bmlimit
📞 ارتباطِ مستقیم (پیامک/تلگرام):
09392727212
جایی که تبلیغ نباشد، سوءبرداشت حکومت می‌کند.