من بیشتر از اینکه صبور باشم حسودم

من بیشتر از اینکه صبور باشم، حــســودم.
به چی یا کی، خیلی مهم نیست،
من به هر اتفاقی که یه سمتش تو باشی و طرف دیگش خودم نباشم حسودم.
من ساعتای زیادی به عکسای تو خیره می‌شم و به آدمایی نگاه می‌کنم که چقدر شبیه من نیستن.
به لبایی که تو رو صدا می‌زنن،
به گوشایی که از تو می‌شنون،
به چشمایی که تو رو می‌بینن.
و به این فکر می‌کنم که چقدر آرزو داشتم، تا همه اونا من بودم.
آدما، مرگ مشخصی دارن که حتما ازش بی‌خبرن، اما من مطمئنم از حسادت دق می‌کنم