کجا بروم

کجا بروم
که یادت
دست ازسرخیالم
بردارد
کجا بروم که دلتنگی را
طاقت بیاورم.
باور کن هیچ بارانی
کویر خشک نبودنت را
سیراب نمی کند.

باور کن پشت پنجره ی احساسم
هزار نیلوفر منتظر،
به هم می پیچد

شعرهای دلتنگی ام را
روی هم می چینم
باز می رسم به بلندای خیالت
که با نبودن تو
در من تکثیر می شود

عمری ست میان تمام فصول
دلتنگی را
بی تو.....زندگی کرده ام.