امر قضاوت دیگران، احتمالاً به بزرگ شدن اندازه مغز انسان
امر قضاوت دیگران، احتمالاً به بزرگ شدن اندازه مغز انسان کمک کرده است
در مقایسه با گونههای دیگر (مثل نزدیک ترین خویشاوند ما “شامپانزهها”)، نسبت وزن مغز به بدن در انسان، خیلی بیشتر است. انسانها همچنین بزرگترین قشر مخ را در بین پستانداران دارند؛ که اندازه آن نیز، بسته به اندازه مغز آنهاست. این منطقه، از نیمکرههای مغز محافظت میکند که خود، مسئولیتهای سنگینتری مثل حافظه، تفکر و ارتباظات ما را دارد. تیم تحقیقاتی نتیجه گرفت که قضاوت کردن در مورد دیگران برای کمک کردن یا نکردن آنها، تأثیر بسزایی در بقای نسل داشته است. همچنین نتیجهگیری کرد که امر قضاوت مداوم انسانها، به قدر کافی کار سختی برای افزایش بزرگی مغز انسانها در عصر انسان بوده است.
پروفسور رابین دونبار، که قبلاً فرضیه “مغز اجتماعی” را داده بود، گفت: طبق فرضیه “مغز اجتماعی”، اندازه مغز انسان که بطور نامتناسبی بزرگ است، نتیجه حضور او در گروههای اجتماعی بزرگ و پیچیده است. تحقیق جدید ما، درستی این فرضیه را مستحکمتر میکند، و بینش جدیدی نسبت به نقش مفید همکاری در کنترل فرگشت مغز ارائه میدهد. و به نوعی نتیجه گرفت که امر قضاوت دیگران، احتمالاً به بزرگ شدن اندازه مغز انسان کمک کرده است.
طبق گفته تیم، این تحقیق همچنین میتواند تأثیر بسزایی بعداً در مهندسی داشته باشد؛ مخصوصاً در موقعیتهایی که ماشینهای هوشمند و خودکار، باید تصمیم بگیرند چه مقدار مهربانی و بخشش، در تعامل های لحظهای، از خود نشان دهند. پروفسور ویتاکر گفت: مدلهایی که میتوانیم استفاده کنیم، به صورت الگوریتمهای کوتاهی با نام “فرایندهای کاوشی” نمایش داده میشوند؛ که به دستگاه این اجازه را میدهند درباره ی همکاری کردن یا نکردن، سریعاً تصمیم بگیرد. تکنولوژیهای خودکار جدید، مثل شبکههای بیسیم توزیع شده یا ماشینهای بیسرنشین، مجبورند خودشان رفتار خود را مدیریت کنند، و در همین هنگام، با یکدیگر در محیط اطرافشان همکاری کنند.
در مقایسه با گونههای دیگر (مثل نزدیک ترین خویشاوند ما “شامپانزهها”)، نسبت وزن مغز به بدن در انسان، خیلی بیشتر است. انسانها همچنین بزرگترین قشر مخ را در بین پستانداران دارند؛ که اندازه آن نیز، بسته به اندازه مغز آنهاست. این منطقه، از نیمکرههای مغز محافظت میکند که خود، مسئولیتهای سنگینتری مثل حافظه، تفکر و ارتباظات ما را دارد. تیم تحقیقاتی نتیجه گرفت که قضاوت کردن در مورد دیگران برای کمک کردن یا نکردن آنها، تأثیر بسزایی در بقای نسل داشته است. همچنین نتیجهگیری کرد که امر قضاوت مداوم انسانها، به قدر کافی کار سختی برای افزایش بزرگی مغز انسانها در عصر انسان بوده است.
پروفسور رابین دونبار، که قبلاً فرضیه “مغز اجتماعی” را داده بود، گفت: طبق فرضیه “مغز اجتماعی”، اندازه مغز انسان که بطور نامتناسبی بزرگ است، نتیجه حضور او در گروههای اجتماعی بزرگ و پیچیده است. تحقیق جدید ما، درستی این فرضیه را مستحکمتر میکند، و بینش جدیدی نسبت به نقش مفید همکاری در کنترل فرگشت مغز ارائه میدهد. و به نوعی نتیجه گرفت که امر قضاوت دیگران، احتمالاً به بزرگ شدن اندازه مغز انسان کمک کرده است.
طبق گفته تیم، این تحقیق همچنین میتواند تأثیر بسزایی بعداً در مهندسی داشته باشد؛ مخصوصاً در موقعیتهایی که ماشینهای هوشمند و خودکار، باید تصمیم بگیرند چه مقدار مهربانی و بخشش، در تعامل های لحظهای، از خود نشان دهند. پروفسور ویتاکر گفت: مدلهایی که میتوانیم استفاده کنیم، به صورت الگوریتمهای کوتاهی با نام “فرایندهای کاوشی” نمایش داده میشوند؛ که به دستگاه این اجازه را میدهند درباره ی همکاری کردن یا نکردن، سریعاً تصمیم بگیرد. تکنولوژیهای خودکار جدید، مثل شبکههای بیسیم توزیع شده یا ماشینهای بیسرنشین، مجبورند خودشان رفتار خود را مدیریت کنند، و در همین هنگام، با یکدیگر در محیط اطرافشان همکاری کنند.
- ۸۶۸
- ۲۰ شهریور ۱۳۹۶
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط