دریا نشدم تا دلِ تَنگم بزند شور

دریا نشدم تا دلِ تَنگم بزند شور
مردابم و از ماهی و مرغابی و قو، دور

در من اثری از تپشِ زندگی ات نیست
صیاد، نیَنداز در اعماق دلم، تور

عمری ست که با خلوت خود، اُنس گرفتم
با دامنِ من، جور شده وصله ی ناجور!

آیینه، اگر از غمِ غربت گله کردم
هاشور بزن آهِ مرا، از پیِ هاشور...

مُختار نبودم بروم یا که بمانم
تقدیر، مرا ساخت به این فاصله مجبور

مردابم و دنیای من، آرامشِ محض است
حالا بشوم رودِ پریشان، به چه منظور؟!

آن جا که فقط صحبتِ دریا، به میان است
بیجاست بنازد به خودش، برکه ی مغرور