بی تو باغی وسط ِ همهمه‌ی پاییزم

بی تو باغی وسط ِ همهمه‌ی پاییزم
خالی‌ام از خود و از حسرتِ تو لبریزم

مثل دیوار ترک‌خورده پس از زلزله‌ام
آخر از بوسه‌ی یک باد فرو می‌ریزم

هر که در عشق تو افتاد بهشتش گم شد
به جهنم ! من از این سیب نمی‌پرهیزم

خنده و اشک و جنون را همه باهم دارم
سوژه‌ای بکر از آینده‌ی رستاخیزم !

بعد ِ یک قرن اگر بر سر ِ قبرم برسی
مطمئن باش به دیدار تو برمی‌خیزم

ظاهرن شاعرم و بار ِ گرانم عشق است
حامل ِ نامه‌ای از "قونیه" تا "تبریزم"