چهره ی زیبا همان روی صداقت پیشه است

چهره ی زیبا همان روی صداقت پیشه است
ان که این معنی نداند در فراق ریشه است
مهر این هفتاد ملت با چنین رنگ و لعاب
کی نشیند بر دلی کز جان پر اندیشه است
ای غزال خوش دلم در دشتهای بی حفاظ
هوش را از کف مده چون گرگها در بیشه است
بی رمق افتاده مجنونِ لیلیان بی چادرند
کوه غم خارا شده فرهاد هم بی تیشه است
شوق شیرین در سر و در خواب شیرین می رود
بانوی ایران زمین را گلعذاری پیشه است
شعر جاذب شعر رویاهای بی پندار نیست
صد نصیحت در قلم های پر از اندیشه است