خرافه می گویند !

خرافه می گویند !
مگر می شود محبت
دلیلِ دوری باشد ؟
این مردم چه بد دل شده اند !
یکی نیست رو در رو در صورتشان
ذل بزند بگوید
آخر آدمِ عاقل کمی فکر کن
می دانی ...
تقصیرِ خودمان است
ما که خدا نیستیم ... خدا هم از ما انتظاری چنینی ندارد
خدا محبت می کند به همه و همه جا و همه وقت
ما نمی بینیم ... اما باز محبت می کند
ما دور نمی شویم ! ما گم می شویم
در هیاهویِ بی چیزِ این دنیا
وگرنه خانه ی اول و آخرمان
خانه ی خداست !
بس که حقیقیست ... بس که خالص است
بس که خداییست ...
ما آدمها محبت که می بینیم
دور نمی شویم
گم می شویم
گـــــــــــــــــــــم !
و خیال می کنیم همه جا یک اندازه محبت می بینیم
فکر می کنیم حتما کسی هستیم که این همه خوبی می کنند
لحظه ای نمی نشینیم بگوییم به خودمان
شاید کسی جایی دیگر نباشد
یا اگر باشد
خالصانه نباشد
قانع نیستیم جانم
نیستیم ... !!