کمی عاقل باش

کمی عاقل باش
سعی نکن کسی که از زندگیت رفته را با چنگ و دندان برگردانی...نگه داری!
اگر خیلی دوستت داشت که نمی رفت!
عاقل باش احمق
آدمی که یک بار رفته
رفتن را بلد شده
مسیرش را یاد گرفته
دفعه ی بعد راحت تَر می رود
زودتر می رود
دلبر تَر می رود
دفعه ی بعد
تو می مانی و
قلبِ له شده ات
دفعه ی بعد تو می مانی و
جایِ زخمِ اعتمادی
که چرک کرده و تمام جانت را گرفته!
سلول به سلولت را
عفونی کرده
مغز و قلب و افکارت را!
دفعه ی بعد
تو در گذشته ات راه می روی فقط!
آدمی میشوی
که خودت را هم نمی شناسی.
شبیه کسی میشوی که نبودی..
بی آینده...بی گذشته...پوچ!
عاقل باش احمق
آدمی که رفت..
رفت!
بگذار برود...
یک بار برود
یک هو برود!
نرفتن که خواهش و تمنا ندارد
اصرار ندارد
دست و پا زدن ندارد.
کسی که بخواهد برود
از در نرود
از پنجره می رود!
اصلن
دیوار را خراب می کند و می رود..
تنهایی
و
یک قلبِ تَرَک خورده
بهتر از
قلب و ذهن ِ عفونی ست...
به خودت بیا
لطفن!