.

.
بالاخره یاد میگیری
رفتن اتفاقی ست اجتناب ناپذیر
و پُر از منطق های محکم
و ماندن هراسی ست تکراری
لابه لای امید های واهی
و پوسته نازکِ احساست
می شود سنگ واره ای از تجربه ها
و دیگر نمیترسی
و دیگر به صدای قدم های هیچکس
به خود نمیلرزی.....