تاریکه شبی غُنچه ی لب مُرد وخزان شد     

تاریکه شبی غُنچه ی لب مُرد وخزان شد     
پرپر  به   میان  از  نفسِ  بادِ   وزان شد     
تن  سوخته  در ظُلمتِ  شبهای   پریشان    
من  سوختم  او  رهبرِ   راهِ    دگران شد     
آوای  هی  و  شیهه ی   اسبش  نشنیدم       
دریا شده  طوفانی و جانم  به دهان شد       
او  رفته  به  درگاه سیاهی  شده  پنهان      
خُشکیده  لب و یح زده اوراق زمان شد      
پیچیده   بهم   جمعِ    گلستانِ  وجودم       
ویرانه  نشین  در شفق  بادِ   گران  شد       
او رفته و دل رفته  و پیمان  به سرآمد