در دنیایی که ساختیم....
در دنیایی که ساختیم....
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺒﻮﺩ ﺧﺮﻭﺱ ﻫﺎ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﻫﯿﭽﮑﺎﺭ ﻧﯿﺎﯾﻨﺪ
ﻭ ﺳﺎﻋﺖ ﻫﺎﯼ ﺩﯾﺠﯿﺘﺎﻝ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﺸﺎﻥ ﺻﺒﺢ ﺧﻮﺍﻧﯽ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺁﻭﺍﺯ ﺟﯿﺮ ﺟﯿﺮﮎ ﻫﺎﯼ ﺷﺐ ﻧﺸﯿﻦ ﺣﮑﻤﺘﯽ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺣﺘﻤﺎً،
ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﻻﻻﯾﯽ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﺏ ﺭﻓﺘﻦ ﻣﺎ
ﺗﺎ ﻗﺮﺹ ﺧﻮﺍﺏ ﻻﺯﻡ ﻧﺸﻮﯾﻢ ﻭ ﺍﯾﻨﻄﻮﺭ ﺷﺐ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﭘﺮﭘﺮ ﺯﺩﻥ ﺍﭘﯿﺪﻣﯽ ﻧﺸﻮﺩ.
ﻣﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﮐﺎﺭ ﮐﺮﺩﻥ، ﺟﺰ ﺑﺮﻃﺮﻑ ﮐﺮﺩﻥ ﻏﻢ ﻧﺎﻥ،
ﺑﺸﻮﺩ ﻫﻤﻪﯼ ﺩﺍﺭ ﻭ ﻧﺪﺍﺭ ﺯﻧﺪﮔﯿﻤﺎﻥ، ﻫﻤﻪﯼ ﺩﻏﺪﻏﻪﯼ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥﻣﺎﻥ.
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﺯﺍﺩ ﻭ ﻭﻟﺪ ﮐﺮﺩﻥ،
ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻣﺪﻧﯽ ﻋﺠﯿﺐ ﻭ ﻏﺮﯾﺐ ﻭ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ ﻭ ﻣﻬﺮ ﻭ ﺣﻀﺎﻧﺖ ﻭ ﻧﻔﻘﻪ ﻭ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﻭ ﮔﺮﻭﮐﺸﯽ ﻭ ﺿﻌﻒ ﺍﻋﺼﺎﺏ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﯾﻨﻄﻮﺭ ﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺩﻭﺭ ﺑﺎﺷﯿﻢ ﻭ ﺳﯽ ﺳﺎﻝ
ﺑﮕﺬﺭﺩ ﺍﺯ ﻋﻤﺮﻣﺎﻥ
ﻭ ﯾﮏ ﺷﺐ ﻫﻢ ﺯﯾﺮ ﻃﺎﻕ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﻫﺎ ﻧﺨﻮﺍﺑﯿﺪﻩ ﺑﺎﺷﯿﻢ.
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﻭ ﺷﻤﺎ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ،
ﺻﻮﺭﺗﮏ ﺯﺭﺩ ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪﯼ ﺳﻔﺖ ﺑﻐﻞ ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﺑﻮﺳﯿﺪﻥ ﻭ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﻢ ﺑﻔﺮﺳﺘﯿﻢ.
ﭼﯿﺰ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻧﻤﯿﺪﺍﻧﻢ، ﺍﻣﺎ ﻫﻤﯿﻨﻘﺪﺭ ﻣﯿﺪﺍﻧﻢ ﮐﻪ
ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ “ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺒﻮﺩﻩ ”
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻼﻓﺸﺎﻥ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ،
ﻫﻤﮕﯽ ﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺁﺷﻔﺘﻪ ﻭ ﺳﺮﺩﺭﮔﻢ کرده و شده زندگیمان.....
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺒﻮﺩ ﺧﺮﻭﺱ ﻫﺎ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﻫﯿﭽﮑﺎﺭ ﻧﯿﺎﯾﻨﺪ
ﻭ ﺳﺎﻋﺖ ﻫﺎﯼ ﺩﯾﺠﯿﺘﺎﻝ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﺸﺎﻥ ﺻﺒﺢ ﺧﻮﺍﻧﯽ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺁﻭﺍﺯ ﺟﯿﺮ ﺟﯿﺮﮎ ﻫﺎﯼ ﺷﺐ ﻧﺸﯿﻦ ﺣﮑﻤﺘﯽ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺣﺘﻤﺎً،
ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﻻﻻﯾﯽ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﺏ ﺭﻓﺘﻦ ﻣﺎ
ﺗﺎ ﻗﺮﺹ ﺧﻮﺍﺏ ﻻﺯﻡ ﻧﺸﻮﯾﻢ ﻭ ﺍﯾﻨﻄﻮﺭ ﺷﺐ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﭘﺮﭘﺮ ﺯﺩﻥ ﺍﭘﯿﺪﻣﯽ ﻧﺸﻮﺩ.
ﻣﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﮐﺎﺭ ﮐﺮﺩﻥ، ﺟﺰ ﺑﺮﻃﺮﻑ ﮐﺮﺩﻥ ﻏﻢ ﻧﺎﻥ،
ﺑﺸﻮﺩ ﻫﻤﻪﯼ ﺩﺍﺭ ﻭ ﻧﺪﺍﺭ ﺯﻧﺪﮔﯿﻤﺎﻥ، ﻫﻤﻪﯼ ﺩﻏﺪﻏﻪﯼ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥﻣﺎﻥ.
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﺯﺍﺩ ﻭ ﻭﻟﺪ ﮐﺮﺩﻥ،
ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻣﺪﻧﯽ ﻋﺠﯿﺐ ﻭ ﻏﺮﯾﺐ ﻭ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ ﻭ ﻣﻬﺮ ﻭ ﺣﻀﺎﻧﺖ ﻭ ﻧﻔﻘﻪ ﻭ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﻭ ﮔﺮﻭﮐﺸﯽ ﻭ ﺿﻌﻒ ﺍﻋﺼﺎﺏ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﯾﻨﻄﻮﺭ ﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺩﻭﺭ ﺑﺎﺷﯿﻢ ﻭ ﺳﯽ ﺳﺎﻝ
ﺑﮕﺬﺭﺩ ﺍﺯ ﻋﻤﺮﻣﺎﻥ
ﻭ ﯾﮏ ﺷﺐ ﻫﻢ ﺯﯾﺮ ﻃﺎﻕ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﻫﺎ ﻧﺨﻮﺍﺑﯿﺪﻩ ﺑﺎﺷﯿﻢ.
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﻭ ﺷﻤﺎ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ،
ﺻﻮﺭﺗﮏ ﺯﺭﺩ ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪﯼ ﺳﻔﺖ ﺑﻐﻞ ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﺑﻮﺳﯿﺪﻥ ﻭ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﻢ ﺑﻔﺮﺳﺘﯿﻢ.
ﭼﯿﺰ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻧﻤﯿﺪﺍﻧﻢ، ﺍﻣﺎ ﻫﻤﯿﻨﻘﺪﺭ ﻣﯿﺪﺍﻧﻢ ﮐﻪ
ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ “ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺒﻮﺩﻩ ”
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻼﻓﺸﺎﻥ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ،
ﻫﻤﮕﯽ ﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺁﺷﻔﺘﻪ ﻭ ﺳﺮﺩﺭﮔﻢ کرده و شده زندگیمان.....
- ۶۶۵
- ۳۰ اردیبهشت ۱۳۹۴
دیدگاه ها (۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط