هنگام مرگم نگران نخواهم بود… و اهمیتی به جسد پوسیدهام نخ
هنگام مرگم نگران نخواهم بود… و اهمیتی به جسد پوسیدهام نخواهم داد… چراکه برادران مسلمانم کار لازم را انجام خواهند داد، یعنی: لباسم را درمیآورند… مرا غسل میدهند. کفنم میکنند. از خانهام بیرونم میبرند. به خانه جدیدم (قبر) میبرند. افراد زیادی برای تشییع جنازهام خواهند آمد. حتی خیلیها کار و قرارشان را برای دفن من لغو میکنند. درحالیکه شاید بسیاریشان هیچگاه به نصیحتهایم فکر نکرده باشند.
وسایل من دور انداخته میشود: کلیدهایم، کتابهایم، کیفم، کفشهایم، لباسهایم و… اگر خانوادهام توفیق یابند، آنها را صدقه میدهند تا به من نفعی برسد.
مطمئن باشید دنیا برایم غمگین نمیشود. حرکت دنیا متوقف نمیشود. اقتصاد ادامه مییابد. شخص دیگری جای مرا در کار میگیرد و داراییهایم به وارثانم میرسد. درحالیکه من باید درباره همه آنها پاسخگو باشم!
نخستین چیزی که پس از مرگ از من میافتد، نام من است! وقتی بمیرم میگویند: جنازه کجاست؟ و نامم را صدا نمیزنند! وقتی میخواهند برایم نماز بخوانند، میگویند: جنازه را بیاورید! و باز نامم را نمیبرند! وقتی شروع به دفنم میکنند، میگویند: میت را نزدیک کنید و نامی از من نمیبرند! چه دنیای بیارزشی و چه عظیم است آنچه در پیش داریم!
ای انسانیکه اکنون زندهای! بدان که اندوه برایت به سه گونه خواهد بود: 1. کسانیکه تو را سطحی میشناسند، میگویند: بیچاره. 2. دوستانت ساعاتی یا چندروزی غمگین میشوند، سپس به شوخی و خنده باز میگردند! 3. اندوه عمیق در خانهات خواهد بود. خانوادهات یک هفته، دو هفته، یک ماه، دو ماه یا شاید یک سال غمگین باشند و سپس تو را در بایگانی خاطرات میگذارند!
داستان تو در میان مردم پایان یافت و داستان واقعیات آغاز شد. از تو جدا شد: زیبایی، مال، سلامتی، فرزند، خانهها و کاخها را ترک کردی و همسرت را نیز. تنها چیزی که با تو ماند، عملت بود و زندگی واقعی تازه آغاز شد! اینجاست که باید بپرسی:
از اکنون برای آخرتت چه آماده کردهای؟ این حقیقتی است که نیاز به تأمل دارد…
پس بکوش بر: انجام واجبات، انجام نوافل (عبادات مستحبی)، صدقه پنهانی، عمل صالح، نماز شب و… شاید که نجات یابی. اگر اکنون که زندهای، مردم را با این مقاله به یاد خدا بیندازی، اثر این یادآوری را در میزان حسناتت در قیامت خواهی یافت، انشاءالله…
#عبدالله_الجارالله
(نویسنده کویتی، که خود نیز درگذشت)
#یاد_مرگ
وسایل من دور انداخته میشود: کلیدهایم، کتابهایم، کیفم، کفشهایم، لباسهایم و… اگر خانوادهام توفیق یابند، آنها را صدقه میدهند تا به من نفعی برسد.
مطمئن باشید دنیا برایم غمگین نمیشود. حرکت دنیا متوقف نمیشود. اقتصاد ادامه مییابد. شخص دیگری جای مرا در کار میگیرد و داراییهایم به وارثانم میرسد. درحالیکه من باید درباره همه آنها پاسخگو باشم!
نخستین چیزی که پس از مرگ از من میافتد، نام من است! وقتی بمیرم میگویند: جنازه کجاست؟ و نامم را صدا نمیزنند! وقتی میخواهند برایم نماز بخوانند، میگویند: جنازه را بیاورید! و باز نامم را نمیبرند! وقتی شروع به دفنم میکنند، میگویند: میت را نزدیک کنید و نامی از من نمیبرند! چه دنیای بیارزشی و چه عظیم است آنچه در پیش داریم!
ای انسانیکه اکنون زندهای! بدان که اندوه برایت به سه گونه خواهد بود: 1. کسانیکه تو را سطحی میشناسند، میگویند: بیچاره. 2. دوستانت ساعاتی یا چندروزی غمگین میشوند، سپس به شوخی و خنده باز میگردند! 3. اندوه عمیق در خانهات خواهد بود. خانوادهات یک هفته، دو هفته، یک ماه، دو ماه یا شاید یک سال غمگین باشند و سپس تو را در بایگانی خاطرات میگذارند!
داستان تو در میان مردم پایان یافت و داستان واقعیات آغاز شد. از تو جدا شد: زیبایی، مال، سلامتی، فرزند، خانهها و کاخها را ترک کردی و همسرت را نیز. تنها چیزی که با تو ماند، عملت بود و زندگی واقعی تازه آغاز شد! اینجاست که باید بپرسی:
از اکنون برای آخرتت چه آماده کردهای؟ این حقیقتی است که نیاز به تأمل دارد…
پس بکوش بر: انجام واجبات، انجام نوافل (عبادات مستحبی)، صدقه پنهانی، عمل صالح، نماز شب و… شاید که نجات یابی. اگر اکنون که زندهای، مردم را با این مقاله به یاد خدا بیندازی، اثر این یادآوری را در میزان حسناتت در قیامت خواهی یافت، انشاءالله…
#عبدالله_الجارالله
(نویسنده کویتی، که خود نیز درگذشت)
#یاد_مرگ
- ۸۹
- ۰۷ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط