ﭼﻪ ﺭﻓﯿﻘﺎﻥ ﻋﺰﯾﺰﯼ ﮐﻪ ﺑﺪﯾﻦ ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺍﺯ

ﭼﻪ ﺭﻓﯿﻘﺎﻥ ﻋﺰﯾﺰﯼ ﮐﻪ ﺑﺪﯾﻦ ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺍﺯ
ﺑﺮ ﺷﮑﻮﻩ ﺳﻔﺮ ﺁﺧﺮﺗﻢ، ﺍﻓﺰﻭﺩﻧﺪ
ﺍﺷﮏ ﺩﺭ ﭼﺸﻢ، ﮐﺒﺎﺑﯽ ﺧﻮﺭﺩﻧﺪ
ﻗﺒﻞ ﻧﻮﺷﯿﺪﻥ ﭼﺎﯼ،
ﻫﻤﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺑﯽ ﻣﻦ ﻣﯿﮕﻔﺘﻨﺪ
ﺫﮐﺮ ﺍﻭﺻﺎﻑ ﻣﺮﺍ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﻫﯿﭻ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩﻡ ﻣﻦ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺑﻪ ﻏﺬﺍ ﻣﯿﻞ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﺩﺳﺖ ﺑﺮ ﺳﯿﻨﻪ ﺩﻡ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻭ ﻏﺬﺍ ﻫﯿﭻ ﻧﺨﻮﺭﺩ
ﺭﺍﺳﺘﯽ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮ ﭼﻪ ﺩﯾﺮ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪﻡ
ﮐﻪ ﻋﺰﯾﺰ ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﺩﺭ، ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺭﻭﺩ
ﻭ ﺳﻔﺮﺑﺎﯾﺪ ﮐﺮﺩ،
ﺗﺎ ﺑﺪﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺳﺖ ﺗﺎﻥ ﺩﺭﺩ ﻧﮑﻨﺪ،
ﺧﺘﻢ ﺧﻮﺑﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺟﺎ ﺁﻭﺭﺩﯾﺪ
ﺍﺟﺮﺗﺎﻥ ﭘﯿﺶ ﺧﺪﺍ
ﻋﮑﺲ ﺍﻋﻼﻣﯿﻪ ﻫﻢ ﻋﺎﻟﯽ ﺑﻮﺩ،
ﮐﺠﯽ ﺭﻭﺑﺎﻥ ﻫﻢ،
ﺍﯾﺪﻩ ﻧﺎﺑﯽ ﺑﻮﺩ
ﻣﺘﻦ ﺧﻮﺑﯽ ﮐﻪ ﺣﮑﺎﯾﺖ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻦ ﺧﻮﺏ ﻋﺰﯾﺰ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ ﺭﻓﺘﻢ
ﻭ ﭼﻪ ﻧﺎﮐﺎﻡ ﻭ ﻧﺠﯿﺐ
ﺩﻋﻮﺕ ﺍﺯ ﺍﻫﻞ ﺩﻻﻥ،
ﮐﻪ ﺑﯿﺎﯾﻨﺪ ﺑﺪﺍﻥ ﻣﺠﻠﺲ ﺳﻮﮒ
ﺭﻭﺡ ﻣﻦ ﺷﺎﺩ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺗﺴﻠﯽ ﺩﻝ ﺍﻫﻞ ﺣﺮﻡ
ﺫﮐﺮ ﭼﻨﺪ ﻧﺎﻡ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﺮﮔﻪ ﭘﺮ ﺳﻮﺯ ﻭ ﮔﺪﺍﺯ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﻫﻤﻪ،
ﻣﺎ ﭼﻪ ﻓﺎﻣﯿﻞ ﻋﻈﯿﻤﯽ ﺩﺍﺭﯾﻢ
ﺭﺧﺼﺘﯽ ﺩﺍﺩ ﺣﺒﯿﺐ،
ﮐﻪ ﺑﯿﺎﯾﻢ ﺁﻧﺠﺎ
ﺁﻣﺪﻡ ﻣﺠﻠﺲ ﺗﺮﺣﯿﻢ ﺧﻮﺩﻡ،
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﻣﯿﺪﯾﺪﻡ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎﯾﯽ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﺎﻡ ﺣﯿﺎﺕ،
ﻧﻤﯽ ﺩﯾﺪﻣﺸﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ،
ﻋﺸﻖ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺩﻟﺸﺎﻥ ﻧﺎﭘﯿﺪﺍﺳﺖ
ﻭﺍﻋﻆ ﺍﺯ ﻣﻦ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ،
ﺣﺲ ﮐﻤﯿﺎﺑﯽ ﺑﻮﺩ
ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺑﺖ ﻫﺎﯾﻢ،
ﻭ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺑﯿﻬﺎﻡ
ﻭ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﻫﺎ ﮔﻔﺖ :
ﺍﻧﺪﮐﯽ ﺁﻫﺴﺘﻪ
ﺗﺎ ﮐﻪ ﻣﺠﻠﺲ ﺑﺸﻮﺩ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺗﺮ
ﺳﯿﻨﻪ ﺍﺵ ﺻﺎﻑ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭ ﺑﻪ ﺁﻭﺍﺯ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ :
” ﻣﺮﻍ ﺑﺎﻍ ﻣﻠﮑﻮﺗﻢ ﻧﯽ ﺍﻡ ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ ﺧﺎﮎ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯﯼ ﻗﻔﺴﯽ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﺑﺪﻧﻢ”
ﺭﺍﺳﺘﯽ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﻭ ﺭﻓﯿﻖ
ﻣﻦ ﺧﺠﻞ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺷﺎﻥ
ﻣﻦ ﮐﻪ ﯾﮏ ﻋﻤﺮ ﮔﻤﺎﻥ ﻣﯿﮑﺮﺩﻡ ﺗﻨﻬﺎﯾﻢ ﻭ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ
ﻣﻦ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﯾﮏ ﻣﺠﻠﺲ ﺧﺘﻢ،
ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﯽ ﺩﺍﺭﻡ