توی دنیای کبود سهم من هیچی نبود

توی دنیای کبود سهم من هیچی نبود
سهم من از خوشی ها هیچی جز غمش نبود
توی سکوت شب تنها یارم گریه و اشک
اینه درد هرشبم دیگه هیچ نمونده اشک
تو دلم گلایه هاست جای خوب اینجا کجاست
اون که میگه یاوره تو بگو حالا کجاست ؟
من تو اوج بی کسی از درون خورد شدم
نیست کسی مرهم من تو جوونی پیر شدم
اینه رسم زندگی ؟ انگاری که اشتباه/ من به دنیا اومدم
یا که من بی خبرم راه و اشتباه اومدم
توی دنیای کبود سهم من هیچی نبود
جز حسرت و غم توی لحظه هام نبود
بازم هیچی نمی گم تا نگن "مرد" نبود
اینه روزگار من ...
اینه روزگار من ...
هیچ کسی هم درد نبود
هیچ کسی مرهمم نبود !!!