بیستوپنجم اردیبهشت روز بزرگداشت مردی است که با واژهه

"بیست‌وپنجم اردیبهشت"، روز بزرگداشت مردی است که با واژه‌هایش، تاریخ و هویت یک ملت را جاودانه کرد؛
حکیم ابوالقاسم فردوسی، شاعر بلندآوازهٔ ایران‌زمین.
فردوسی نه‌تنها یک شاعر، بلکه پاسدار زبان و فرهنگ ایرانی بود. در روزگاری که هویت ملی در خطر فراموشی قرار داشت، او سی سال از عمر خویش را صرف سرودن شاهنامه کرد تا داستان‌های پهلوانی، اسطوره‌ها، خرد و آزادگی را برای آیندگان به یادگار بگذارد.
شاهنامه، تنها یک کتاب شعر نیست؛ آیینه‌ای است از شجاعت رستم، خردمندی کیخسرو، پاکدامنی سیاوش و ایمان به نیکی و داد. در جای‌جای این اثر ، پیام روشن فردوسی طنین‌انداز است:
خرد، برترین سرمایهٔ انسان است.
او خود چنین سرود:
"به نام خداوند جان و خرد
کزین برتر اندیشه برنگذرد."
فردوسی با عشق به ایران و زبان فارسی، نشان داد که واژه‌ها می‌توانند از شمشیرها نیرومندتر باشند. اگر امروز به زبان فارسی سخن می‌گوییم و از گنجینهٔ ادبیات کهن بهره‌مندیم، بی‌تردید مرهون تلاش و پایمردی آن بزرگ‌مرد طوس هستیم.
یاد و نامش همواره زنده باد؛🤍
که او زنده‌کنندهٔ زبان فارسی و نگهبان فرهنگ ایرانی است.