تو کجايي ؟

تو کجايي ؟
شده ام باز هوايي
چه شود جمعه ي اين هفته بيايي ؟
به جمالت… به جلالت… دل ما را بربايي…
اللهم عجل الوليک الفرج

و اما
جواب امام زمان:

تو خودت!
مدعي دوستي و مهر شديدي که به هر شعر جديدي،
ز هجران و غمم ناله سرايي ، تو کجايي؟
تو که يک عمر سرودي «تو کجايي؟» تو کجايي؟

چه کسي قلب تو را سوي خداي تو کشانده؟
چه کسي در پي هر غصه ي تو اشک چکانده؟
چه خطرها به دعايم ز کنار تو گذر کرد
چه زمان ها که تو غافل شدي و يار به قلب تو نظر کرد...
و تو با چشم و دل بسته فقط گفتي...
تو کجايي!؟ و اي کاش بيايي!
هر زمان خواهش دل با نظر يار يکي بود، تو بودي...
هر زمان بود تفاوت ، تو رفتي ، تو نماندي!
خواهش نفس شده يار و خدايت …
و همين است که تاثير نبخشند به دعايت …
و به آفاق نبردند صدايت…
و غريب است امامت!
من که هستم ،
تو کجايي؟
تو خودت کاش بيايي
به خودت کاش بيايي...!