ﻃﻠﻮﻋﯽ ﺗﺎﺯﻩ ﮐﻦ ﺍﯼ ﻣﻌﺒﺪ ﺷﻌﺮ ﭘﺮﯾﺸﺎﻧﯽ
ﻧﮕﻔﺘﻢ ﺣﺮﻓﻬﺎ ﺩﺍﺭﻡ ... ﻭﻟﯽ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﯽ!

ﺗﻮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﻡ ﺗﺎ ﺑﺴﺘﺮ ﺷﻌﺮﻡ
ﺷﻤﯿﻢ ﺑﺮﮐﻪ ﯼ ﻣﻬﺘﺎﺏ ، ﺗﺮﻧﻤﻬﺎﯼ ﺑﺎﺭﺍﻧﯽ!

ﺗﻮ ﺑﺎ ﺟﺎﺩﻭﯼ ﭼﺸﻤﺎﻧﺖ ﻣﯿﺎﻥ ﻗﺎﺏ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯼ
ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺳﺨﺖ ﺁﺭﺍﻡ ﻭ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺳﺨﺖ ﻃﻮﻓﺎﻧﯽ!

ﻣﯿﺎﻥ ﺩﺷﺘﯽ ﭼﺸﻤﺖ ﺩﻟﻢ ﺩﺭ ﺷﻮﺭ ﻣﯽ ﺍﻓﺘﺪ
ﮐﻪ ﺩﻧﯿﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﭼﻨﮓ ﺷﻬﺮ ﺁﺷﻮﺑﺎﻥ ﺑﺮﻗﺼﺎﻧﯽ!

ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﺭﻭﺯﯼ ﺍﺯ ﺩﻝ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﺗﻮ ﻣﯽ ﺁﯾﯽ ﻭ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﯽ ﻭ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﯽ ﻭ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﯽ...
دیدگاه ها (۵)

شبیه آتشی در باد خاکستر نمی گیرماگر خاموش گردم شعله را از سر...

برای بودنت میمانم وبرای دیدنت میم...

آدمک می دانم خسته شدی خسته از خنده پیوسته شدیگونه ات سرخ تظا...

در بندها بس بندیان انسان به انسان دیده اماز حکم بر تا حکمران...

🌷🌷🌷ﺩﺍﺷﺘﻢ ﺗﻨﺪ ﺗﻨﺪ ﺭﺍﻩ ﻣﯽ ﺭﻓﺘﻢ...ﺍﻣﺎ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﺑﻪ ﺳﻨﮕﻔﺮﺵ ﭘﯿﺎﺩﻩ ﺭﻭ ...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط